خوش دارم هوشیار باشم
نه به بانگی بیگانه
خدا را می ستایم ٬ که جهان را آفرید
به احمق ترین شکل ممکن
از این روست که خود
راهم را
به کج ترین شکل ممکن می روم
آن فرزانه ترین می آغازدش
دیوانه ای پایانش می دهد .
دریــــــا...
سرنوشتم را به یــــاد آور
چون غریبی غرق ِ در رازم
خستـــــه از صدای زنجیرهای این عالـــم
دریـــــــا ...
رنگـــــــ بباز
مرا به یـــــاد آور
به چه آتشی این دنیـــــا دگرگون میشود؟
آیـــــا نَبرد هستــــــه ای ما را به آرمیدن
میخواند؟
آیـــــــا بر حقٌند؟
برای فتح و آزمون ِ غرورشان ؟
دریــــــــــا ...
حسٌ میکنی این نسیمی که از دور دستها میوزد
طو فانستـــــ ؟!
آه
که نمیدانم به کجا میرود؟
باید جایگاهی بیابم یا که وحشی باشم؟
زیستن برای جنگ است ؟
یا جنگ برای زیستن؟
شهامتم را باخته ام
دریــــــــــا ...
وادارم کن دلتنگ نشوم
و رنگِ انتظار را گم کنم
چرا که زندگی بدون درد لذت نمیدهد
دریـــــــــا ...
به پایین ببر مرا؛ کنار مرجانــــها
همانجایی که او را بردی
همانکه می پنداشتم ، حریم روحم میماند
همانکه می پنداشت ، حریم روحش میمانم
تو هم با من نبودی
من هم از تو نبودم
دود سیـــــگار ِ گوشه ئ این زمین خاکی مرا
آزرده میکند
دریــــــــا ادامــــــه بده
مـــــوج شو
آرامتر آرام آرام آرامتر
به آسمان بنگـــــــــر
آســــمان شب تاریکتـــر از سیاهی ست
ستـــــــــــاره***نیست؟؟
دریـــــــــا ...
مرا غرق کن
عروس دریایی لبخند میزند
دریـــــــا ی من...
میخواهم
ستــــــــاره ئ *** دریایی باشم
جنایت کرد
قتل کرد
خیانت کرد
وکیل
آزاد یه آدم خوب
دوباره
دزدی کرد
جنایت کرد
قتل کرد
خیانت کرد
وکیل
آزاد یه آدم خوبه خوبه خوب....موُمن..!!!؟؟؟
زندگی فی البداهه
زندگی فی البداهه
نمایشی بی تمرین
تنی بی پُرو
سری گیج
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
کمر بند های ایمنی را ببندید
۳۰۰ کیلومتر مانده تا.....
۲۰۰ کیلومتر مانده تا.....
۵۰ کیلومتر مانده تا......
تا آخر دنیا چند کیلومتــــــر مانده؟
میروم میروم
زیرا دل پیچیدگیهای شهرم به اوج رسیــــده
رنگی تازه باید تزریق کـــــرد
چه بیمارست شهرم
چشمهایش خوب نمیبیند
آه
کاشکی طبیبی بودم
حتی یک تبٌسم هم کافی بود
چه بیمارست شهرم
خوب نمی شنود
حتی آنقدر گرسنه است که سیری برایش یک
رؤیا بیش نیستـــــ
شهرم دارد می میرد
کجا دفنش کنم؟
کجـــــــــا ؟
کاش سوار زمان که هستم ، هیچگاه پیاده نشوم
حتی شاید در بین راه بخوابم
بیداری هم برای خودش دردسر است
میروم میروم
آنقدر دور میشوم که جاذبه هم با من قهر کند
تا آخر دنیا میروم
رنگهای زمین را هم دیگر نمیبینم
تا میتوانم فکر میکنم
که سهم من از زندگی چیست ؟
از دنیا چیست ؟
سهم من از شهرم چیست ؟
چقدر وجود و نبود نَفَسی در زندگی رنگ دارد
نقش دارد
وقتی هست فکر میکنی به تمام آرزوهایت میرسی
و چه تکیه گاه خوب ومحکمی هست
وقتی کــــــه نیست....
همه چیز به هم میریزد
آرزوها همه رنگ عوض میکنند
اصلا میبینی مسیر زندگی عوض میشود و راهش را گم میکند.
یکی میرود یکی می آید
یک رنگ میرود یک رنگ می آید
...
پدرم روشنی خونمون بود
آبی بود
پدرم کوه امید بود
پدرم عطر وجود بود
شاید هنگامی که بیدار شوم
تو در کنارم باشی
...
سبز برای جنگل میکشم
آبی برای دریا
زرد برای گندم زار
لاله ای سرخ میکشم
خدا کند مداد سیاهم تمام شود
و ستاره ای نقره ای بکشم
چون حالا تو آمده ای
...
فاصله ئ بین دو رنج ، زمان آسودگی ست
این فاصله برای ستاره*** چه کوتاه بود
میان آنچه می بینم و آنچه می گویم،
میان آنچه می گویم و آنچه فرو می خورم،
میان آنچه فرو می خورم و آنچه خواب می بینم،
میان آنچه خواب می بینم و آنچه از یاد می برم ...
فقط خاکراه ......
غروری که نشان دادی
غروری که حس میکنی
غروری که حس کردی
قامت ببند !!
آنگاه که سجده میروی !!
رکوع میروی !!
نماز را میگویم عشق را نمیگویم
یا آنچه از ورای همه ئ اینها ، دین ست را میگویم
هر آنچه که میکنی ، در رنگی از ابهام فرو میرود
بـــــــــــه چه باوری ؟
درون چشمانت ، ایمان را می بینم ؟
نه نه نه
تو حتی باور نداری آن دروغ های نو مید کننده را
من میدانم از درون گریه هایت ، رنگ ریا را میشنوم
خیانت کار !
به آرامش رسیدی ؟
آیا کودکت به تو اعتـــماد دارد ؟
خدا را شکســت دادی ؟
تو برآنی که دنیایت را نجات دهی
ســــــیه روز !
ماه درخشــــنده است و نور ستارگــــان درخشانتر
از همیـشـــــــــــــه
و ذات شیطانیت را آشکار میسازند
باز به رکوع برو به سجده ئ طولانی
و تشهد و سلام دروغین بفرست
باز دگرگون شو ...تو گرگی در لباسی به رنگ انسان که
تغییــــر شکل داده ای.
هرگز ارزش قائل نمیشوم برای آنچه که میکنی
آه که من میدانم
خدایت هم میدانـــد
تو رنگ طلسمی رنگ جادوگری
جهنم را در تو خواهم دید آیا بهشتی هم هستــــ ؟؟
تو ستاره شناس نیستی
چـــــــه َمستم از رنگ خودم
یک تکه نان بیات چند شب مانده
یک کاسه ئ ماست وز کرده وترشیده
یک پیاز له شده و گندیده
نیم دست استکان نعلبکی لب پریده ورنگ زرد گرفته
و قوطی چایی خالی
پنج شکم خالی وگرسنه
پنج جفت چشم پر از اشک وآه
یک تخته زیلوی نخ نما ورنگ و رو رفته
و یک سطل زباله ئ خالی
یک نقاشی به شکل ستاره روی دیوار گچی نمدار که با ذغال
کشیده شده
....
یک میز سلطنتی پر از گوشت و مرغ و ماهی بریان شده
و نوشیدنی های رنگا رنگ
ظروف درجه یک
چندین شکم سیر که نقش قحطی زده ها را خوب بازی میکنند
چند جفت چشم از حدقه بیرون زده
چند تخته فرش ابریشمی و گرانبها
وسطل های خفه شده از زباله
و سقفی پر از نقوش ستاره های نقره ای
.... و یک دل غمگین و شکسته و عاشق
با یک جفت چشم گریان
بوی غذای سوخته ...با یک فنجان چای نیمه خالی سرد
ولی با حس تازه ای که ریشه در باورش کرده
سیر از ادما با اندیشه های گرسنه
یک دنیا حسرت وآرزو
و بایک تقویم از چهارده قرن گذشته
یک بلیط سفر خارج و با این همه پول
خود کار نیمه تمام و چند برگ کاغذ
یک قطعه عکس کوچک
روی میز ستاره و صدای اهنگی که دوستش دارد...
ستاره آی ستاره....
گاهی با هم گاهی به یاد هم گاهی برای هم
گریه کنیم زیر بارون
بی تو گریه کنم یا نکنم ؟ یک تردید میشوم ویک تکرار
و بی تو جرات یک فریاد بی رنگ میشوم
بی تو عاطفه ئ ذهنم بیمار میشود و شمیم شکوفه ها قهر میکنند و
رنگهایشان
میریزد و غروب بلند بلند آواز میخواند
بی تو گریه کنم یا نکنم ؟
و با تو صبح زودتر از رنگ سحر بیدار میشود
و با تو شعرم رنگ نغمه گستر میگیرد و باغ آفت دیده ئ رنگهایم شرمگین
میشود
با تو دیگر نمیترسم از بی برگ وباری بی قراری
با تو لاله ها مهمانی میگیرند وخشونت در حیرتی وصف نا پذیر میگرید
و آسمان چشمانم دیگر غمگین و خسته نمی ماند
با تو دریای دل من یک رسم میشود
با تو گریه کنم یا نکنم ؟
دیریست در شوق رهایی از ددان در رنگ دامی اسیرم
و عطشناک لب تشنه ئ رنگ یک جویبارم
دیریست در انتظار با تو بودن هم بستر درد و خاکستر ی از عشق میشوم
بی تو آتش باورم
و در انتظارت ای آزادی هم دوش مهتابم
و با تو ستاره *** میشوم
با تو گریه میکنم
بی تو گریه میکنم...
شقایق نازنین هم رفت...
هجرت او را به همه ی شقایق دوستان تسلیت میگویم.......
عطر نفسش شد عطر گلها
خون جگرش شد رنگ گلها
بند ارزوها پار ه پاره
از برگ گل هم لطیفتر بود
لا لایی عشق بود لا لایی او
پژ مرد و شدند شکوفا گلها
گلها همه رنگ دل مادر
بـــــَـــــه چه رنگ باغی
چه هوایی
از جنس کدام زمانـــه هستی ؟
عطر نفسش...عطر خودش شد!!
رنگ جگرش رنگ خودش شد
بند ارزوها شده محکم
لا لایی مرگـــــــ بود لا لایی او
با بوی گل و عطر هوس"
غنچه ها سوختن ودود شدن
رنگـــــــــ پاییز شدن نور شدن
آه چه مادری..!! آه چه رنگی..!!
از جنس کدام زمانــه هستی؟
جایت کجاست ؟ ترانه ئ من
باغ غزل ؟ یا که باغ اهن ؟
در طعم خوش ستاره ئ اشک ؟
هستی و همه رنگین کمانم
تو ستاره ای *** نور مادر ی
راز مادر و همراز گلی
رنگ من رنگ ستارستــــــــــ
بـــــــَـــــه چه رنگی داره مادر
مادرم رنگ ستــــــــــــــــارست
هزار رنگ سرو و سیب سپرده ام به خاک
هزار رنگ یاس بی بو سپرده ام به خاک
در آن مسیر که روزی هزار گرد باد خواهد آمد
هزار رنگ ستاره***سپرده ام به خاک
هزار غُرور خویش سپرده ام به خاک
و هزار یا حسین سپرده ام به خاک
آری خاک بوی گلاب میدهد...بوی تمنای بودن
حتی شیطان هم مست میشود
حتم دارم این خاک بی حاصل نیست...
شعر هایم را هزار بار به خاک میدهم
که پر از جاذبه ئ عرفانست
قامتی باید بست ..سجده ای باید کرد
خاک من رنگ تیمم دارد
خاک من بوی پدر
خاک من هزار بار رنگ ستاره ست
خاک من رنگـــــــــــ خدا ست
