تبليغاتX


__________________ ***آسمان ستاره***

***آسمان ستاره***

رنگ نگاه

 

                                                         

 

 

 

 

 چقدر از حوالی خودم دور شدم     چشمانم  را میبندم  و  

یواشکی فکر میکنم   

واجا زه ئ حرف زدن هم به خودم نمیدهم  شاید صدایم را بشنوند. 

همه چیزم را میبرم   صدایم  ..  خودم .. و کاغذ های سفیدم را 

 اینجا

 پرواز ممنوع است 

در من هزار حنجره فریاد میز ند.. بی صدا..بی شعاع رنگی 

نیش سوزن های فرو رفته راحس میکنم 

تنها تر از قبل با خود می مانم  .. وباز دور میشوم..از حوالی خودم

دور میشوم

به جای کاغذ های سفید با نوشته های ناتمام مغزم را مچاله میکنم 

... مثل تفاله های برف های پیاده رو  تمام میشوم 

توی شلوغی ادما  دارم تصویر مبهم زن را میبینم. 

من کجا باید پیدا شوم ؟؟

وقتی مرد افریده شد و زن وصله ئ نا جور او شد 

من باید باشم در بودنی که هستم.. 

شاید من گور افرینش باشم..

 

من رنگ زن هستم ؟؟؟؟؟

می فهمم..می فهمم...دارم میفهمم

من ترکیبی از رنگهای مشت و بی حرمتی  ..وکمی نوازش !! 

هستـــــــــــــــم

ولی هیچکس نفهمید توی چشام چه حسیه..درد یا غم 

هیچکس نفهمید واسه چی تو تاریکی رها شدم 

بی کس وغریبه شدم..هیچکس نپرسید.... 

از حوالی خودم دور میشوم..... 

وبا دلم از آن ســـــــتاره*** 

صحبت میکنم...شاید او بداند 

من کجا باید باشم......؟؟

کــــــــجای آفرینش ؟؟

نمی خواهم بهشت زیر پا هام باشه..

تا حوالی انجا هم نخواهم رفت..

زن بودن خود را سر میکشم

لیلی و شیرین وحوا نمی خواهم باشم

من خط خورده ئ یه مشت عقاید به رنگ تلخ لجن هستم

تنها بهانه ای هستم تا مرد خودش را کامل بداند

یه بهانه هستم..برای همه چی

دلم برای زن بودنم ضجه میزند..می سوزد

دلم برای خودم تنگ شده

غارت زن عادت شده..مثل یه سنگ مثل یه چوب زل میزنند به بودنم

ذهنم به عفونت رسیده..ذهنم راکد شده

 از این همه ادعای بودن بدم میاد

لای گیومه ئ تاریخ له میشوم..تردید دارم از افرینشم.

میان پرده هایی از نا باوری خویش گم میشوم

کجا پیدا شوم  ؟؟

یک ابدیت می خوام تنها باشم..تنهای تنها

تا شقایق هست نمیخواهم زندگی کنم.

نفرین به طالع سیاهم که رنگ چشمان توست

نفرین به چشمانم که ماه را در شبهای مهتابی رنگ هم

نمیبیند

نفرین به دستانم که خالی از رنگ عطر توست

نفرین به زنجیرهایی که پاها وعقایدم را بسته اند

نفریــــــن به بــــــــودنم /به رنگم

 

 

 

 

 

ادامه مطلب کلیک شود....

 

 

 


ادامه مطلب

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 6 بعد از ظهر توسط ستاره*** |


 

    

نسل سوخته

نسل؛نسل سوخته؛به رنگ خاکستر...

حریق عشق و ایمان؛نسل غارتگر


غروب عاطفه ؛ مرگ حقیقت

صلیب زندگی؛مرگ کبوتر

فرود غیرت و دست رفاقت

قنوط بلبل و ترک صداقت


گریز از اینه ؛ اه دروغین

قبول خاری و تن به فضاحت

سقـوط ادمیت ؛ترک فریاد

....هزاران خفته در خون؛رفته از یاد


سوار بی سر و صد سربداران

فـروپاشی انسان؛تکیه بر باد

فراز سایه ها؛رنگ سیاهی

قحیط زندگی؛روح تباهی


شراب خون و دل؛ شرم تبسم

..............مسیر آدمیت در دو راهی

                       

+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387ساعت 11 بعد از ظهر توسط ستاره*** |


  تـــــــــــــــصور

پوچ.............از  چی ؟                                      

                                            

                                                            

 

 

 

                                                                   

                             

                                                     
 
              زمزمه های دلتنگی ام امروز رنگ غریبی دارند
 
 
    چقدر شلوغ بود..مکرر در مکرر جنازه می اوردن...
 
    .زن --مرد--.  کودکــــــــــــ   
                                      
    بزرگــــــــ ـ پیر--   جوانـــــــــ ..
 
 
    میبردن اونارو تو غسالخونه که بشورن..  از چی ؟
 
    صاحبان جنازه ها با جامه هایی که رنگ تلخی به خود گرفته
 
                                                                 بودنــــــــــــــ
                        می گریستند  از چی؟
 
  خور شید به رنگ کهربایی پاییزی میدرخشید-----رنگ اندوه
 
 
                                    امیزش انتظار دقایق با حیا و هیاهو
 
                                                                      و اشکـــــــــ
 
  چه ثانیه های خاکستریه  بد رنگی------اینجا ایستگاه
 
                                                   اخر بودن است                       
  
   جنازه ها یکی یکی از غسالخونه رو دست ادمایی که
 
     بوی کافور استشمام کرده بودن  
 
     به سوی جایگاه ابدیشون . بین زمین و زمان و هوا
 
  
    توی گرد وغباروخاکـــــــ میرهیدن..از چـــــی؟
 
   مرده ها کفن به تن  کرده بودن .همه ئ کفن ها
 
   سفید رنگــــــــ   سفیـــــد رنگ اونا نیستـــــــــــــــ
 
                                                                                                                                                                                              
     نمی دونم تصُُُور پو چیه..کفن های رنگارنگـــــــــــــــــ
 
                                         رنگ دلهای  مردشون  
                                                                             
                                  وای خدا
        انگار افکارم در مسیر جاده های تهی جز هیچ
 
    به چیزی دیگر
 
                            نمی اندیشیـــــــــد  
                                                    .
   تصور کفن های رنگی...
   افتاب داشت غروبــــــــــ میکرد از چی ؟
 
   از صبح تا موقعی که خورشید میخواست بخوابه فقط یه
 
 مرده ئ کفن سفیـــــــــــد
                              ..پوشیده دیدم. یک کودکــــــــــــ بیمار 
 
  مرده بود ..اونم
 
 
   بر اثر بیماری بد  رنگ نفرت انگیزی   که رنگ وحشت داشتــــــــــــــ. .
    فقط یه کفن سفید
 
                           ....اخه رنگ دلش بود ..رنگ عقیده اش بود...
 
   اونای دیگه..........وای  وای چه دلهای سیاه
 
                                            ..چه تفکراتی..داشتندومردند ...
 
  ...رنگ قبرستون  با کفن های سیاهشون رنگ شب
                                                                               شده بود .
 
                               نه رنگ ابی بود .نه رنگ سبز ..نه رنگــــــــ ...؟؟؟ـ
 
        ستاره*** دوست نداره بدرخشه
 
            ستاره***دوست نداشت ونداره بمیره..
 
             ستاره** میترسه رنگــــــــــ کفنش........................
 
 
      چقدر سخته بین  دو احساس باید یکی رو انتخابـــــــــ کنی
 
                                        بودن یا نبودن..
                                              
 
 
 
                                                                                              
                                                         
                                  
 
                                                .
                                                                                              
 
 
 
 
 

+ نوشته شده در شنبه چهارم خرداد 1387ساعت 3 بعد از ظهر توسط ستاره*** |



نگاهم رنگی دیگر میبیند..


HOME
E-Mail

LinkDump

اندیشه فـــردا
آرشيو پيوندهاي روزانه


Archives

آبان 1388

مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387


Links

زمزمه ی زندگی
خودمو خودم
بامداد خمار
اندیشه فردا



آمار وبلاگ
کاربران آنلاين:
بازديدها :


همه چیز یک روز تمام میشود

*წஜღ*.*წஜღ*.*წஜღ*



*წஜღ*.*წஜღ*.*წஜღ*

امروز دستانم خالی تر از روز های بی باران تَرَک بر هرچه دار و ندارم میزند امروز شعرهایم از بی آبی ته کشید اشکهایت را به من قرض میدهی؟
ستاره***

*წஜღ*.*წஜღ*.*წஜღ