| تبليغات | X |
|
***آسمان ستاره*** |
|
رنگ نگاه |
جایی که برای آشنا شدن ،، یک نگاه کافی است . !!! آدمهای ساده و معمولی که فقط می نوشند و حرف می زنند آدم های ساده تر که مینوشند و گوش میدهند در گذر گاهِ میان عشق و انسان درٌه هست جویبارهایش همه از مار و عقرب ،،زَهره هست مرز زیستنِ ؛ خواستن نیست،،مردن است سرنوشت شطرنج شده ؛ ماتش شدیم از عجایب ها گذشته ؛ نقش این آدم نما در گذر گاه میان عشق و انسان ؛ یک رَجیم ؛ یک باطل است از میان رنگِ روح؛ جسمم کجا ؟ من خالی ام در گذر گاه میان عشق و انسان ؛ من کیم ؟ قَلعهء سرد و سیاه یا که اوج مظهرم؟ انتهای این همه رفتن ؛ طلوع ست یا سقوط ؟ این همه جٌن و مَلِک؛ بَهر ِ من است یا قصٌه است؟ اَسرارِ این جهان بارها و بارها ؛ با یک رنگ رنگِ تردید و یقین ؛ شد نیش ِ مار و عقربان آه ؛ افسوس و غریبی ؛ انسان اوج تاریکی شکُفته؛ واژه ئ دیگر بخواه مَکث را از یاد بَرَم تا که ستاره*** با من است در گذر گاه میان عشق و مرگ، نور با من است نور با من است ياوه است عقل ميگويد عشق ميگويد اين است هر چه هست. حسابگري ميگويد بداقبالي است ترس ميگويد جز درد هيچ نيست بصيرت ميگويد نوميدكننده است عشق ميگويد اين است هر چه هست غرور ميگويد مسخره است احتياط ميگويد سبكسرانه است تجربه ميگويد محال است اين است هر چه هست عشق ميگويد 
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت 11 بعد از ظهر توسط ستاره*** |
خوش دارم هوشیار باشم نه به بانگی بیگانه خدا را می ستایم ٬ که جهان را آفرید به احمق ترین شکل ممکن از این روست که خود راهم را به کج ترین شکل ممکن می روم آن فرزانه ترین می آغازدش دیوانه ای پایانش می دهد .
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم مرداد 1387ساعت 9 قبل از ظهر توسط ستاره***
دریــــــا... سرنوشتم را به یــــاد آور چون غریبی غرق ِ در رازم خستـــــه از صدای زنجیرهای این عالـــم دریـــــــا ... رنگـــــــ بباز مرا به یـــــاد آور به چه آتشی این دنیـــــا دگرگون میشود؟ آیـــــا نَبرد هستــــــه ای ما را به آرمیدن میخواند؟ آیـــــــا بر حقٌند؟ برای فتح و آزمون ِ غرورشان ؟ دریــــــــــا ... حسٌ میکنی این نسیمی که از دور دستها میوزد طو فانستـــــ ؟! آه که نمیدانم به کجا میرود؟ باید جایگاهی بیابم یا که وحشی باشم؟ زیستن برای جنگ است ؟ یا جنگ برای زیستن؟ شهامتم را باخته ام دریــــــــــا ... وادارم کن دلتنگ نشوم و رنگِ انتظار را گم کنم چرا که زندگی بدون درد لذت نمیدهد دریـــــــــا ... به پایین ببر مرا؛ کنار مرجانــــها همانجایی که او را بردی همانکه می پنداشتم ، حریم روحم میماند همانکه می پنداشت ، حریم روحش میمانم تو هم با من نبودی من هم از تو نبودم دود سیـــــگار ِ گوشه ئ این زمین خاکی مرا آزرده میکند دریــــــــا ادامــــــه بده مـــــوج شو آرامتر آرام آرام آرامتر به آسمان بنگـــــــــر آســــمان شب تاریکتـــر از سیاهی ست ستـــــــــــاره***نیست؟؟ دریـــــــــا ... مرا غرق کن عروس دریایی لبخند میزند دریـــــــا ی من... میخواهم ستــــــــاره ئ *** دریایی باشم 
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387ساعت 6 بعد از ظهر توسط ستاره*** |
دزدی کرد
جنایت کرد قتل کرد خیانت کرد وکیل آزاد یه آدم خوب دوباره دزدی کرد جنایت کرد قتل کرد خیانت کرد وکیل آزاد یه آدم خوبه خوبه خوب....موُمن..!!!؟؟؟ 
+ نوشته شده در جمعه هجدهم مرداد 1387ساعت 7 بعد از ظهر توسط ستاره***
زندگی فی البداهه
زندگی فی البداهه
نمایشی بی تمرین
تنی بی پُرو
سری گیج
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت 1 بعد از ظهر توسط ستاره***
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کمر بند های ایمنی را ببندید ۳۰۰ کیلومتر مانده تا..... ۲۰۰ کیلومتر مانده تا..... ۵۰ کیلومتر مانده تا...... تا آخر دنیا چند کیلومتــــــر مانده؟ میروم میروم زیرا دل پیچیدگیهای شهرم به اوج رسیــــده رنگی تازه باید تزریق کـــــرد چه بیمارست شهرم چشمهایش خوب نمیبیند آه کاشکی طبیبی بودم حتی یک تبٌسم هم کافی بود چه بیمارست شهرم خوب نمی شنود حتی آنقدر گرسنه است که سیری برایش یک رؤیا بیش نیستـــــ شهرم دارد می میرد کجا دفنش کنم؟ کجـــــــــا ؟ کاش سوار زمان که هستم ، هیچگاه پیاده نشوم حتی شاید در بین راه بخوابم بیداری هم برای خودش دردسر است میروم میروم آنقدر دور میشوم که جاذبه هم با من قهر کند تا آخر دنیا میروم رنگهای زمین را هم دیگر نمیبینم تا میتوانم فکر میکنم که سهم من از زندگی چیست ؟ از دنیا چیست ؟ سهم من از شهرم چیست ؟ چقدر وجود و نبود نَفَسی در زندگی رنگ دارد نقش دارد وقتی هست فکر میکنی به تمام آرزوهایت میرسی و چه تکیه گاه خوب ومحکمی هست وقتی کــــــه نیست.... همه چیز به هم میریزد آرزوها همه رنگ عوض میکنند اصلا میبینی مسیر زندگی عوض میشود و راهش را گم میکند. یکی میرود یکی می آید یک رنگ میرود یک رنگ می آید ... پدرم روشنی خونمون بود آبی بود پدرم کوه امید بود پدرم عطر وجود بود شاید هنگامی که بیدار شوم تو در کنارم باشی ... سبز برای جنگل میکشم آبی برای دریا زرد برای گندم زار لاله ای سرخ میکشم خدا کند مداد سیاهم تمام شود و ستاره ای نقره ای بکشم چون حالا تو آمده ای ... فاصله ئ بین دو رنج ، زمان آسودگی ست این فاصله برای ستاره*** چه کوتاه بود 
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت 1 بعد از ظهر توسط ستاره*** |
میان آنچه می بینم و آنچه می گویم، میان آنچه می گویم و آنچه فرو می خورم، میان آنچه فرو می خورم و آنچه خواب می بینم، میان آنچه خواب می بینم و آنچه از یاد می برم ... فقط خاکراه ......
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم مرداد 1387ساعت 4 بعد از ظهر توسط ستاره***
غروری که نشان دادی غروری که حس میکنی غروری که حس کردی قامت ببند !! آنگاه که سجده میروی !! رکوع میروی !! نماز را میگویم عشق را نمیگویم یا آنچه از ورای همه ئ اینها ، دین ست را میگویم هر آنچه که میکنی ، در رنگی از ابهام فرو میرود بـــــــــــه چه باوری ؟ درون چشمانت ، ایمان را می بینم ؟ نه نه نه تو حتی باور نداری آن دروغ های نو مید کننده را من میدانم از درون گریه هایت ، رنگ ریا را میشنوم خیانت کار ! به آرامش رسیدی ؟ آیا کودکت به تو اعتـــماد دارد ؟ خدا را شکســت دادی ؟ تو برآنی که دنیایت را نجات دهی ســــــیه روز ! ماه درخشــــنده است و نور ستارگــــان درخشانتر از همیـشـــــــــــــه و ذات شیطانیت را آشکار میسازند باز به رکوع برو به سجده ئ طولانی و تشهد و سلام دروغین بفرست باز دگرگون شو ...تو گرگی در لباسی به رنگ انسان که تغییــــر شکل داده ای. هرگز ارزش قائل نمیشوم برای آنچه که میکنی آه که من میدانم خدایت هم میدانـــد تو رنگ طلسمی رنگ جادوگری جهنم را در تو خواهم دید آیا بهشتی هم هستــــ ؟؟ تو ستاره شناس نیستی چـــــــه َمستم از رنگ خودم 
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 3 بعد از ظهر توسط ستاره*** |
| ||||||
